Dzień dobry, żabko.
Alina zużyła mój żel pod prysznic.
Znowu muszę się myć tym babskim.
Weź ten.
Nie chcę, idź mi z tym.
Byłeś u lekarza ze swoim kolanem?
W przyszłym tygodniu. Nie miałem czasu.
Kupiłem sobie maść.
Gdzie ją kupiłeś?
W aptece.
Gdzie niby miałbym kupić?
- Dzień dobry. - Panna w końcu wstała.
- Potrzebny ci telefon przy stole? - Muszę coś napisać.
My tutaj jemy.
Zaraz skończę.
Twoja córka.
Musisz nam jeszcze podać adres i godzinę, o której mamy tam być.
Mamy tam być. Co to w ogóle jest za wydarzenie?
Mówiłam ci już w poniedziałek.
Przypomnij mi. Nie zrozumiałem.
Poznacie rodziców mojego chłopaka.
Wszystkie harmonijnie niezrównoważone pola regulacji nerwowej...
- Skarbie? - Tak?
- Idę do pracy, dobrze? - Tak.
- Tak, papa. - Spójrz na mnie...
Rany, jakie ty masz piękne oczy.
Kupić coś po drodze?
- Sok pomarańczowy. - Dobrze.
Istotna wspólnota aktywnej relaksacji...
Co takiego?
Cześć, o której będziesz w domu?
Ugotowałem twoje ulubione indyjskie danie.
Słuchaj, mam tutaj jeszcze
taki nawał pracy.
Muszę to wszystko pokończyć.
Zrób to w poniedziałek,
żebyśmy chociaż mogli zjeść razem.
Księgowość musi być gotowa
do końca tygodnia.
Przykro mi.
Nie wiedziałam, że gotujesz.
No dobrze, to zapakuję coś na drogę.
Świetnie. I odbierz mnie z dworca.
Może Mario też będzie trochę chciał.
Tak, dobry pomysł.
Odbierz mnie z dworca.
- W porządku. - Tak, pa!
Cholera.
Pomóż, jak potrafisz!
ROZDZIAŁ I: RUTYNA
Masz jakiś pomysł, co dalej robić?
Jakikolwiek?
Nie mam pojęcia.
Słucham!
Cześć. Słuchaj, dzisiaj wieczorem...
jesteśmy umówieni na 19.
Super. Powiedz im prawdę.
Nic złego się nie stanie.
I tak powiesz prawdę, wszystko jest w porządku.
- Dasz radę. - Nie wiem.
Nie znasz mojego ojca, ani matki...
Fajnie będzie ich poznać.
Będzie super. Jesteśmy przygotowani.
Damy radę. Do zobaczenia.
Do zobaczenia. Pa.
Musimy się trochę pośpieszyć. Jestem później umówiony.
Na kolację. W Brandenburgii.
Po co tam jedziesz?
- Poza miasto. - Tak po prostu?
Do rodziców chłopaka Aliny.
To miło, co nie?
Tego jeszcze nie wiem.
Cholerny wiatr. Strasznie mnie wkurza.
Kurde.
To jest robota...
dla debili.
Wiesz, jak się czasem czuję?
Jak ci ludzie...
jedni idą w tę stronę, drudzy w tamtą.
Nie mam celu. Jestem jak wszyscy inni.
Jestem kompletnie przeciętny.
Tyle, że ja wieszam plakaty.
Gówniana robota.
Moja żona nie ma powodu, by mówić:
mam super męża.
- To normalne. - Bzdura.
Myślisz, że żona kierowcy autobusu jest dumna...
albo żona gliniarza?
Jesteśmy lepsi od innych.
Powinnaś porozmawiać z szefem.
Nie powinnaś pracować tak długo w każdy piątek.
Jedziesz tak ubrany na spotkanie?
Masz coś na przebranie?
- Czy tak pójdziesz? - Pójdę w tym.
Jak wolisz.
Jedziemy na bal przebierańców?
- Nie. - Mam się przebrać?
Ale mógłbyś założyć coś porządniejszego.
Co ci się w tym nie podoba? To moje ubranie do pracy.
Też masz na sobie ubrania z pracy.
W porządku.
Co ci przeszkadza?
Że nie jesteś odpowiednio ubrany.
To są normalne spodnie i koszulka.
Co oni sobie o nas pomyślą?
Pracujesz po 15.
Musisz porozmawiać z szefem.
- Zrobię to. - Kiedy?
Znam już twoje „zrobię”.
Od twojej córki.
Lekcji nie odrobi. Tylko ciągle bawi się telefonem.
Co to ma być?
Zostaw jej trochę miejsca.
- Cofnij się. - Uwaga!
Najpierw się sygnalizuje!
Teraz mi stuknie. Nie do wiary!
Ma to w nosie.
- Tak jak twój szef. - Uważaj, czerwone.
Ci ludzie tak mają...
Wjadą ci i mają to gdzieś.
Ona pewnie też trzyma pracowników po godzinach.
Ten typ tak ma.
Jestem głupi, nie mam wyczucia...
Mówi to ot tak.
Trzy lata temu zwolniono mnie z pracy.
I nastrój w domu ciut się zmienił.
Między nami wszystko OK.
Bzdura.
Naprawdę w porządku.
- Naprawdę? - Tak.
To czemu zaczęłaś się spotykać ze mną?
Przepraszam, którędy do Stülpe?
Jeszcze dwie miejscowości.
Minie pan Schöneweide...
potem Gotow, potem w lewo na Stülpe,
przez Schönefeld...
po Schönefeld w prawo
i tam będzie Stülpe.
Czyli teraz w prawo?
Nie, przez Scharfenbrück,
Schöneweide,
Gotow.
Za Gotowem w lewo,
potem w Schönefeld
w prawo na Stülpe.
- Nie rozumiem. - Tak, wiem.
- W lewo przy Gottleben. - Teraz jasne?
Tak, dziękujemy.
Masz tam chłopaka i nie wiesz, jak tam trafić?
Gottleben, potem w lewo. To nie takie trudne.
W lewo.
Schönefeld.
Tak mówiła ta kobieta.
Schönefeld, potem w prawo.
A potem jest...
Czy to było w Schöneweide?
To samo tutaj. W prawo czy w lewo?
Musisz się cofnąć.
Tam jest mały podjazd.
Minęliśmy to?
Tak, to było przy krowach.
Przy krowach!
Mów, gdy to mijam.
Przy krowach!
Język ojczysty na szóstkę.
W końcu nie płacisz za benzynę.
Możesz się rozluźnić, co?
Polakierować paznokcie...
Pogrzebać w telefonie...
W następne wakacje, młoda damo,
pójdziesz do pracy.
I będziesz nam dokładać 50 euro co miesiąc.
- Tutaj, w lewo! - Tu?
Tak.
- Teraz skręcić? - Tak.
- Na pewno? - Tak, na pewno.
Nie najlepsza droga.
I prosto.
To jakieś muzeum przyrodnicze, czy co?
- Tu droga się kończy. - Ale to tam.
To jest zamek.
Powiedz mi, gdzie to jest.
To ten dom.
Żartujesz.
Nie wierzę. Z kim ty się spotykasz?
Mówiłam, że mają duży dom.
O Boże.
To nie jest duży dom, tylko gigantyczny bunkier.
Jak ja wyglądam?
To już twoja wina.
Trzeba było powiedzieć, dokąd jedziemy.
Mogłaś przysłać stąd pocztówkę.
Wysiadamy teraz czy...
Dlaczego wyjeżdżasz?
Nie zaparkuję tam tego gruchota.
Trzeba było mi powiedzieć.
Masz czelność!
Zobacz, jak ja wyglądam.
To dla mnie duży dom.
Alina! Odwróć się!
Czy to jest duży dom?
- Cóż... - To nie jest duży dom!
Dobra, wysiadamy tu.
Dobra, wysiadamy.
- A ja? - Dołączysz do nas.
Do zobaczenia za chwilę.
Nie do wiary.
Nikomu o tym nie powiem.
Na co się gapisz?
To ojciec Nico.
Witam.
To moja mama, Maja.
Idę na górę.
Dobrze.
- Wszystko dobrze? - Tak, wejdź.
Co tu robisz?
Cóż...
Nie wiedziałam, że twój syn
i moja córka są razem.
Nic nie mówiłeś.
ROZDZIAŁ II: TAJEMNICE
Moja mama jest tam.
O, już jesteś.
Wejdź.
To będzie świetny wieczór.
Teraz już tego nie zmienimy.
Moja żona.
- Ohnsorg. - Roth.
Gdzie twój mąż?
Parkuje samochód.
Podać coś do picia?
Sok pomarańczowy.
A dla ciebie?
Wodę.
- Co ci jest? - Cieszę się.
Aż tak?
Bzdura.
Wszystko w porządku.
Muszę się trochę uspokoić.
Stefan, gdzie jest sok pomarańczowy?
Powinien tam być.
- Nie ma go tutaj. - Poszukaj dokładniej.
Sam poszukaj!
Nie wiem, gdzie go postawiłeś.
To przynieś wodę.
Tyle zachodu o głupi sok!
Wszystko w porządku?
Dzień dobry.
Dobry.
W czym problem?
Nie jest pan przypadkiem naszym gościem?
Mam rację?
- Pan jest ojcem Nico. - Tak, Stefan Ohnsorg.
Witam. Uwe Roth.
Panie Roth. Miło pana poznać.
Przycinałem sobie brodę.
Trzeba wyglądać na zadbanego.
To nie jest konieczne.
- Właśnie malowałem w domu. - Rozumiem.
Odłożę to.
Coś nie tak?
Wszystko w porządku?
Moja córka ma 17 lat.
Mój syn 19.
Może następnym razem lepiej go uwiązać.
Dzisiaj rano nie miałem pojęcia, że jedziemy do zamku.
A ja nie wiedziałem, że przyjeżdżacie.
Nie wiedziałem nawet, że mój syn jest z pana córką.
Myślałem, że jest z taką blondynką.
Ale...
- Ale... - Miło pana poznać.
Też tak sądzę.
Świetne oczy.
- Dziękuję. - Jasnoniebieskie.
Czy te oczy mogą kłamać?
Mieliśmy szczęście.
20 metrów i ostro w lewo...
Uwaga na dziury.
Zapraszamy.
Nie do wiary!
To jest nasz niebieski salon.
Czasami gramy tutaj na pianinie.
Meble głównie
w stylu barokowym.
Nie trzeba zdejmować butów.
- Ale przecież... - Nie wygłupiaj się.
- Słuchaj. - Nie...
Nie chcę przecież...
- Proszę... - Panie Ohnsorg...
Proszę nie zdejmować butów.
Trudno mi sobie to wyobrazić.
To jest...
- Obłęd, prawda? - Tak.
To jest prawie tak duże...
jak nasza...
kuchnia,
salon
i pokój Aliny razem.
I może sypialnia.
Dom był na sprzedaż od sześciu lat,
był w opłakanym stanie.
Nigdy nie sądziłam,
że uda nam się go wyremontować.
Żeby to sfinansować,
wynajmujemy go filmowcom.
Otwórz drzwi.
Wszystko to atrapa.
Biurko jest prawdziwe.
„Czy chcecie wojny totalnej?”.
Czy Nico zawsze jest u was?
Alina była tutaj tylko raz.
Chodzą ze sobą już trzy miesiące, tak?
Alina mi nie opowiadała.
Nie wiem, gdzie zwykle chodzą.
Nico był u nas raz,
ale wtedy mnie nie było.
Raz?
- Alina też tu była raz. - O rany.
Pewnie wolimy nie wiedzieć...
Ta pani ma nogi
dość szeroko rozwarte.
Chyba jest gotowa na plony.
Jak długo już jesteście razem?
Od zawsze. Straciłam rachubę.
Dwadzieścia lat?
Jak długo jesteście małżeństwem?
Siedemnaście lat.
Robi się oficjalnie.
Dziękujemy za przybycie.
Po trzech miesiącach pomyśleliśmy,
że czas na spotkanie rodzinne.
Ugotowaliśmy wam coś pysznego.
- Razem. - Na to czekałem.
Tak i...
Alina chce wam coś powiedzieć.
Ta, cóż...
Chciałam tylko podziękować Birgitcie i Stefanowi,
że mogliśmy to tutaj zorganizować...
I dziękuję za deser.
Mamo, tato, dziękuję, że tu przyjechaliście.
Raz jeszcze dziękuję.
Cieszę się, że tu jestem.
Czas na kolację?
- Tak. - Dobrze.
Wasza córka ma tyle pewności siebie.
Czemu nic nie powiedziałaś?
Idziesz?
- Te plakaty... - Ona nie jest aktorką.
Nie! Ale ma cały sprzęt.
To do szkolnego projektu.
Ktoś zajmuje się oświetleniem, ktoś dźwiękiem.
Każdy za coś odpowiada.
Proszę bardzo.
- Co to takiego? - Makaron z pesto.
To chyba zakąska?
Wygląda na skomplikowaną kompozycję.
Chyba nie jesteście gotowi na własną rodzinę.
- Pachnie jak we włoskiej restauracji. - Pachnie super.
Parmezan wygląda jak
naskórek starty pumeksem.
Uwe, daj spokój.
Tylko żartowałem.
Alina, od kiedy ja piję białe wino?
Tylko proponowałam.
Na zdrowie.
- Synu. - Na zdrowie, tato.
- Alina. - Tak?
Super!
Załatwimy ci znowu lekcje gry.
Godzina duchów.
Zasilanie wysiadło całkowicie.
Nic nie widzę.
To może już wystarczy.
Moja córka!
Dziękujemy, było pyszne.
Miły wieczór. Chodź, Uwe!
Do widzenia!
Pa.
No jedź już, chcę do domu.
Próbuję, przecież znasz ten wóz.
Nie wierzę!
ROZDZIAŁ 3: GORĄCZKA
To co robimy?
Możecie tu przenocować.
Niczego ze sobą nie mam.
Co chcesz zrobić?
Dzwonić po lawetę?
Zostajecie na noc.
- Maja? - Decyzja zapadła.
W porządku zostaniemy.
Znakomicie.
Birgit, zostało coś z deseru?
- Chyba tak. - To wezmę jeszcze porcję.
- Pomóc ci z torbą? - Nie, dziękuję.
Nie tutaj, przestań.
Nie! Przestań.
Przestań. Idź już do środka.
Stefan.
Uwe.
Miło tu u was.
Bardzo miło.
Mogę ci coś powiedzieć?
Co?
Alina nie robi tego, co ja chcę.
Moja żona też nie.
Ani mój samochód.
Ani mój odkurzacz.
Moja żona chyba mnie zdradza.
I siedzę tu jak ten głupiec...
Zdrówko...
Stefan.
Maja, mam prezent.
Cześć.
To pani jeleniowa
i pan jeleń.
To płaskorzeźba z XVIII wieku.
To łóżko
ma 250 lat
i Napoleon je wykrawał
po drodze...
Ale poważnie...
Niedobrze mi. Potrzeba mi wody.
Nie umiem tego wytłumaczyć,
ale jak tylko weszłam
do twojego domu...
coś we mnie pękło.
To uczucie zniknęło.
Chyba muszę mu o wszystkim powiedzieć.
Zanim wyjedziemy.
I tak nie moglibyśmy tego tak dalej ciągnąć.
Prawda?
Tak...
Jasne.
Dzień dobry.
Przestraszyłeś mnie.
Potrzebny ci sweter?
- Nie, to da się zmyć. - No dalej. Zdejmij to.
Za gorąco tutaj.
Poczuj się swobodnie.
No śmiało.
Masz odrobinę... Trochę sam przytyłem...
Ty? A tu co jest?
Jasne... Stefan.
- Jak ty to robisz? - Co?
No wiesz...
Ty przecież też możesz.
- Też możesz. - Oszukuję się.
Znajdujesz dopływ gotówki i już.
Proszę.
Kocha mnie...
Nie kocha...
Kocha mnie...
Nie kocha...
Spokojnie, wyluzuj.
No chodź.
Chodźmy na śniadanie.
Nie wiem, czy sobie poradzę...
z tą całą odpowiedzialnością. Przez dziewięć miesięcy...
a potem dopiero się zacznie.
Nie dam rady.
Przecież nie będziesz sama.
Myślisz, że dam nogę?
Nie ale...
Już teraz sobie nie radzę.
A do tego dziecko?
Oczywiście!
Nie wiesz, czy chcesz dziecka, czy ze mną zostać.
- Ty mnie w ogóle kochasz? - Czego chcesz?
- Oczywiście! - Jasne.
- Co mam rzec? - Nie wiem.
Nie jestem wróżką.
Spokojnie!
Dobry konik!
Uwe!
Stefan!
Następne pytanie z kategorii:
film i telewizja.
Kim jestem?
Żandarm się żeni.
Helen Mirren.
- Nie... - Ostatnia stacja. Tutaj kręcili.
- Nie oglądam filmów. - Przestań.
- Kręcili tutaj? - Owszem.
Schodzi tu po schodach
i kogo spotyka?
Lwa Tołstoja. Wojna i pokój.
Chcesz się przejechać Porsche?
Porsche?
Mam tor do jazdy.
A czego ty nie masz?
- Co? - Czego ty nie masz?
Jedziemy?
Sprzęgło na przód.
Hamulec, gaz, sprzęgło.
Powoli.
Uwe!
Czemu robotnicy pracują w weekend?
Stefan i ja mamy romans.
- Co? - Ty nie...
Spotykamy się co piątek od czterech miesięcy.
Słucham?
Co jest?
Przestań się śmiać.
To żart?
Nie dosłyszałem.
Powiedz coś, Stefan.
Świetne.
Co powiedziałaś?
Że mieliśmy romans
przez cztery miesiące, co piątek.
Ale ty masz pomysły!
To nieprawda.
Stefan, wracaj i to wyjaśnij.
Pogódźmy się wszyscy.
Po co opowiadasz takie bzdury?
Wyjaśnij to.
Stefan, powiedz coś!
No co? Powiedz coś.
Przykro mi, Uwe.
Kurwa!
Powiedz coś!
Kurwa!
Wiesz, co jest najgorsze?
Że pytałam cię tyle razy...
A ty zawsze zaprzeczałeś, ale ja to czułam.
I wychodzę na idiotkę.
I tłumaczę sobie,
że to wymysł,
bo nie potrafię wybaczyć
i takie tam bzdury.
ROZDZIAŁ 4: SZANSA
Obiecaliśmy sobie coś kiedyś.
Gdzie ty, tam ja.
Na dobre i na złe.
No i...
co teraz zrobimy?
Nie wiem, czy damy sobie radę.
Ty i ja.
Nie wiem, czy jesteśmy gotowi.
Czy oboje...
Jesteśmy parą od trzech miesięcy, prawie czterech.
Od czterech pięknych miesięcy.
Jasne, może to będzie i piękny rok.
Ale nie wiesz nigdy,
Co się jeszcze wydarzy.
Co się stanie, tego się nie wie.
Co to ma znaczyć?
Zrywasz ze mną?
Nie.
Chcę z tobą być.
Chcę teraz i będę chciał za 10 lat.
Nie możesz tego tak po prostu powiedzieć.
Nie mówię tego ot tak. Ja tak czuję.
Chodzi o to, że...
Jeśli nie wiesz, jak długo będziemy razem...
To dlaczego jesteśmy razem?
Czyj to był pomysł z tymi przesłuchaniami?
Mój i Birgit.
Po co?
Żebyś miał szansę mnie przeprosić
przed kamerą.
Czemu miałbym cię przeprosić?
Nie wiem.
Mogę przeprosić wszystkich...
Muszę chwilę pomyśleć.
Za co mógłbyś przeprosić?
Moment.
Też nie wiem.
Myślisz, że...
To nie tylko ja.
Kurwa!
Chcę, żebyście się spakowali i odjechali.
- Wynocha! - Maja!
Zostańcie tu jeszcze.
Odbiło ci?
Masz świetną żonę w domu, a bzykasz moją!
Zadzwoń po pomoc drogową!
- To kosztuje 120 euro! - Wszystko mi jedno.
Cholerny samochód nie odpala!
Jeśli źle cię traktowałem...
Co ty wyprawiasz?
Birgit.
Dokąd idziesz?
Czuję, że między nami coś jest, ale nie potrafię
tego odnaleźć.
Jest tam coś?
Też się nad tym zastanawiam od dawna.
- W tej chwili nie. - Nie.
Zostawię was samych,
żebyście mogli pomówić.
Poszukam Birgit.
Jesteś facetem, który potrafi kobietę...
naprawdę wkurzyć.
Takim miłym,
super facetem.
A mnie krew zalewa!
- Opowiedz mi. - Co mam ci powiedzieć?
Co cię tak złości?
Bo z ciebie taki mięczak.
Nie potrafisz nawet zadać pytania.
Ani spytać, o co chodzi.
Co się dzieje. Nawet tego nie.
Byłem tchórzem, przyznaję.
Ale stawka jest wysoka.
To ty z tym wyskoczyłaś, nie ja!
- To powiedz coś. - Przerosło mnie to, przepraszam.
Nie mogę tego zmienić!
Nie musisz.
To mnie złości.
Że nie możesz powiedzieć prawdy.
I że uważasz, że to niemożliwe, i że jesteś nadąsany.
Czy jakikolwiek inny!
Nie wiem, kim ty jesteś.
Możecie mnie podwieźć?
Przepraszam, to nieporozumienie.
- Pozwól... - Jedźcie.
Ruszajcie.
Przykro mi.
Z jakiego powodu?
Że mój mąż tak postąpił.
Przecież to nie twoja wina.
Ale jest mi przykro. To okropne.
Też mi przykro, że moja żona to zrobiła.
Twoja żona...
Pewnie po raz pierwszy.
Mam wrażenie, że u was wszystko jeszcze jakoś gra.
Z nami jest inaczej.
Tak, wszystko gra...
Wiem, to okropne, ale można przez to przejść i wybaczyć.
Ale ja nie umiem wybaczyć.
Ale nie w tym sęk...
To coś bardziej jak...
Dla nas to nie pierwszy raz.
Mam poczucie,
że Stefan nie wie, kim jestem.
Ja nie wiem, co tutaj robię.
Czuję się ciągle samotna.
Jestem samotna.
Ja już tak nie mogę.
Ja już tak nie chcę.
Nie chcę już.
I co teraz robić?
Co to jest?
Wiesz, co kiedyś robiłem? Naprawiałem windy.
Nie zajmuję się tym już od trzech lat.
Na Placu Poczdamskim
zbudowaliśmy najszybszą windę w Europie.
22 piętra w 19 sekund.
- Naprawdę? - Tak.
I dlaczego przestałeś?
Brzmi, jakbyś lubił tę pracę...
Lubiłem, ale mnie zwolnili,
tak z dnia na dzień.
I zacząłem rozwieszać plakaty z Mario.
Na ścianach i murach.
Najbardziej lubię te duże.
Przejeżdżasz koło nich i myślisz: To ja to wieszałem.
Może trochę jak z twoimi obrazami.
Lubię, jak się uśmiechasz.
Nie wierzysz mi.
- Pierwszy raz widzę, jak się uśmiechasz. - Tak?
- Tak. - Słabo się przyglądałeś.
Spędziłem tu dwa dni...
i przez cały czas czekałem na uśmiech.
Wiesz, co Stefan mi powiedział?
Że nie sypiacie ze sobą od dwóch lat.
Skąd czerpiesz swoją seksualność?
Nie.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Ja tylko rozwieszam plakaty.
- Co? - Tylko rozwieszam plakaty.
Nie użalaj się nad sobą.
Tak, naprawdę.
Może pojeździmy sobie Porsche?
Może się zamienimy?
Świetny dom, życie, świetna firma, żona.
- Przejrzałem to... - Ty się tym zajmiesz.
jak tylko tu wszedłem.
Nic nie przejrzałeś.
- Nie. - Wcale nie.
Jest jak jest.
I kto kogo pokonał?
Mamy się teraz rozszarpać,
czy coś proponujesz?
Nie, mógłbyś najpierw przeprosić.
Także Birgit.
Szukasz nowej,
żeby zdradzać żonę?
Nie teraz.
Ile razy ją zdradziłeś?
Dwa.
Nie wierzę ci.
Wcześniej nie miałem na to czasu.
ROZDZIAŁ 5: RODZINA
Dzień dobry.
Birgit i ja podjęliśmy decyzję...
Zabawimy się w coś.
Nagramy wywiady
kamerą Nico.
To okazja,
aby szczerze pomówić.
Będziemy zadawać pytania
i odpowiadać na nie szczerze.
- To bezsens. - Oczywiście, że bezsens.
Nie biorę w tym udziału.
Jasne, tylko w innych rzeczach.
Idę się wysrać i zaczynamy.
Dlaczego to zrobiłaś?
To był przypadek.
Niby jaki przypadek?
Zawsze mówisz, że rządzi nami przeznaczenie.
Dlaczego ty to robisz?
Nie mam pojęcia.
To nie było przeciwko tobie.
- Mamy się teraz rozwieść, czy co?
Jeśli mogę cokolwiek zrobić,
zrobię to natychmiast.
Nie potrafię ci już zaufać.
Nie sądzę, że to się jeszcze wydarzy.
I...
co teraz zrobisz?
Będziesz to ciągnął z Mają,
a ja mam to zaakceptować?
Można i tak...
Tego byś chciał?
Za dużo tego wszystkiego.
Nie rozumiem. Boisz się?
Czy nie umiesz tego wyrazić?
Nie wiem.
A gdyby tak to wszystko sprzedać?
I czego od tego oczekujesz?
Jeśli to sprzedamy?
Może zacznę cokolwiek czuć.
A więc chcesz coś czuć?
- Tak. - Dobra.
To jest odpowiedź?
Tak...
Cóż...
Obiecaliśmy sobie coś kiedyś.
Gdzie ty, tam ja.
Na dobre i na złe.
Sam tego nie zrobiłem.
Nawet cię nie znam. Nic do ciebie nie mam.
Myślę, że...
świetny z ciebie facet.
I to był nawet fajny weekend.
Ale strasznie mi przykro...
To było paskudne. Myślisz, że
z tą sytuacją i z Birgit?
Z tym całym gównem?
Naprawdę mi przykro.
Wiem.
Po dwóch dniach mogę stwierdzić, czy ktoś się dobrze ma.
Nie jestem głupi.
I kiedy mówię, że twoja żona wygląda na smutną,
nie chcę cię urazić.
Mówiłaś kiedyś o tej terapii rodzinnej.
Może moglibyśmy na nią pójść.
To dobry pomysł.
To był za porąbany weekend!
Gdzie są dzieciaki?
Nie wiem.
Ale to nie ma ze mną nic wspólnego.
Przecież już wszystko zostało wyjaśnione.
Dzieci też nie będą ze sobą na zawsze.
Więc sugeruję, żeby każdy poszedł w swoją stronę.
Nie miałam pojęcia,
że był twoim mężem!
...ale nie wiedziałam tego.
Dzień dobry.
Mamo, tato, Stefan, Birgit.
Jestem w ciąży.
ROK PÓŹNIEJ
Popatrz.
Kto to taki?
Kto tam jest?
To jest Charlotte.
Twoi dziadkowie patrzą.
Babcia i dziadek.
Śpi.
- Cześć tato i mamo. - Cześć mamo i tato.
Pomyśleliśmy, że wyślemy wam wideo,
bo rzadko nas odwiedzacie.
- Rzadko? Wcale. - Właśnie.
Rozpakowaliśmy kamerę, karta pamięci była pełna,
przejrzeliśmy, co na niej było.
I to było nieco szokujące,
bo nic o tym nie wiedzieliśmy,
a dowiedzenie się tego z nagrania...
- było nieco dziwne. - Intensywne.
- Kiedy i dlaczego... - Chyba nie do końca to pojęliśmy.
- Ale w każdym razie... - Dobrze, że to nie był pornos.
Z pewnością.
Wiele się nauczyliśmy i...
Więc postanowiliśmy wstawić to na YouTube,
by inni też mogli z tego czerpać.
Trzeba to rozpowszechniać. To ważne.
Dziękujemy za waszą szczerość. To wszystko.
Kochajcie się i rozmawiajcie ze sobą.
- To wszystko. Pa!